پایگاه خبری ، تحلیلی گیلان بهتر نوین/هرگاه تاریخ زندگانی ستاره هفتم امامت و ولایت را از نظر می گذرانیم، صفت برتر صبر و لقب برازنده کاظم، جلوه نورانی این امام همام را در نظر مومنان دو چندان می کند، امامی که قهرمان زندانهای هارون عباسی است و تمامی حربه های این حاکم مکار برای تاثیر گذاری بر اختر هفتم آسمان امامت، باتقوای الهی حضرت موسی بن جعفر (ع) از کار می افتد.

نقل شده است، روزی هارون با خود اندیشد که کنیزکی را به نزد امام بفرستند تا از این طریق نظر امام کاظم (ع) را جلب کند، اما فکر کوته بین هارون ، عمق ایمان الهی امام (ع) را درک نکرده است.

امام بی اعتنا به حضور کنیز، سجده ارادت به نزد پروردگار به جای می آورد و شکوه و عظمت شخصیت ایشان چنان است که عروسک عشوه گر عباسی ، خرقه ناپاکی به دور می افکند و به قصد پوزش از درگاه الهی سر به سجده می ساید.

هارون که بارها در مقابل عظمت امام کم آورده و حتی با سیاست هایش ره به جایی نبرده به مرور نحوه ی رابطه اش با موسی بن جعفر (ع) می پردازد.

به یاد می آورد که موسم حج و بی اعتنایی مردم نسبت به خود را آن هم در زمانی که امام موسی (ع) در خانه خدا حضور می یافت یا در برهه ای خواسته بود تا با نمایشی عوامفریبانه خود را دوستدار اهل بیت نشان دهد و به امام گفته بود قصد دارم « فدک » را به شما بازگردانم اما، امام حدود امپراتوری اسلامی را به وی نشان داده بود و این نقشه هارون نیز با شکست روبرو شده بود.

حتی یکبار امام (ع) را به بلندترین جایگاهی که خود قرار داشت دعوت کرد تا با سان و رژه لشکریانش ترسی در وجود امام (ع) پدید آورد اما نه تنها موفق به این کار نشده بود ، بلکه صحنه ای دهشتناک را ملاحظه می کرد، امام (ع) لحظه ای دستان خود را رو به روی چشمان هارون قرار داد و به ناگاه آنها را کناری برد، فوجی از فرشتگان مسلح منتظر فرمان امام بودند و این صحنه چنان ذهن هارون را به خود مشغول ساخت که تصمیم خود را گرفت، از حلم دروغین خود فاصله گرفت و با در بند کردن امام موسی کاظم (ع) گویی قصد داشت قدرت تاثیر گذاری بر جامعه را بکاهد اما جواب حضرت موسی بن جعفر (ع) کوبنده بود: « هارون ! هر روز که از من با این وضعیت می گذرد روز خوشی نیز از تو به پایان می رسد و به ناگاه هر دو در محضر عدل الهی هستیم و بی شک آن زمان، روز تلخ ستمکاران خواهد بود.»

هارون ، دیگر تاب و توان مقابله با امام (ع) را ندارد و در نهایت سندی بن شاهک را به انجام جنایت دستور می دهد و بدینگونه زندگانی امام موسی کاظم (ع) پایان یافت تا وی شهید والامقام صبری شود که زمانه پر تلاطم آن روزگار از درک آن عاجز بود و به نوعی این امام همام را می توان اسوه صبر در زمانه بی صبری ها به شمار آورد.