دعای روز بیست و یکم ماه مبارک رمضانبسم الله الرحمن الرحیم
اللهمّ اجْعَلْ لی فیهِ الى مَرْضاتِکَ دلیلاً ولا تَجْعَل للشّیْطان فیهِ علیّ سَبیلاً واجْعَلِ الجَنّهِ لی منْزِلاً ومَقیلاً یا قاضی حَوائِجَ الطّالِبین.خدایا قرار بده برایم در آن به سوى خوشنودی‌هایت راهنمایى و قرار مده شیطان را در آن بر من راهى و قرار بده بهشت را برایم منزل و آسایـشگاه اى برآورنده حاجت‌هاى جویندگان

شرحی بر دعای روز بیست و یکم ماه مبارک رمضان

سید حجت مهدوی:

در دیدگاه فقیهان و شریعت مداران در ماه صیام ، عدادی از مبطلات و مفطرات وجود دارد که باید در حد امکان و توان ، مورد عنایت روزه داران واقع شود
تا صحت فقهی روزه و مناسک روزه داری تامین‌گردد ، مانند خوردن و آشامیدن و …
اهالی فقه، بنا بر هر ملاکات و ملاحضاتی جز تنیدن به ظواهر احکام ، به امور واقع دیگر ، وقع چندانی نمی گذارند!
از باب مثال ، پاره ای از گناهان‌ مانند: دروغ و غیبت و افتراء و نفاق و … در بین آحاد انسانی وجود دارد که فقه اندیشان آن را هرگز اخلال و ابطال کننده روزه داری نمی دانند !
در دستگاه فقهی ، اصالت تام و الویت اول فقط با حفظ ظواهر و صور فرعیه است ، نحن نحکم بالظواهر !
روز ماه رمضان ، زلف میفکن که فقیه
بخورد روزه خود را به گمانی که شب است !
ماه صیام ، مبتنی بر جهد و جهادی جانکاه ست ، کوششی برای تمهید پاکیزگی روح و پالایش روان آدمی .
از منظر الهی، در این ریاضت معقول و مقبول ما نهایتا به “خویشتن پایی” و “شرم آگینی” می رسیم ، همو که غایت الغایات دین و اخلاق انسانی محسوب می شود .
ای خنک آن کو جهادی می کند،راز و رمز تاکیدات قرآن بر امر والای “تزکیت” در آیاتی چند ، چون سوره بقره: ویزکیهم و یعلمهم الکتاب والحکمه ، صرفا به این جهت است که اخلاق بر دین، بالشرف و بالرتبه ، تقدم و ترتب دارد .
و آنجا که اخلاق و اخلاقیات نیست قطع ابعاد وا احکام شریعت تاثیری در بهبود احوال و افعال آدمی ندارد .
به تعبیر ابوالحسن خرقانی :
نماز و روزه بزرگ‌ است ولی کبر و حسد و حرص را از دل بیرون‌کردن نیکوتر است
در دعای امروز از خداوند بزرگ می خواهیم که ما را به راهی و جایی دلالت کند که متضمن رضا و خشنودی محتوم اوست .
در دعای امروز از پرودگار خود می خواهیم که شیطان و اعوانش را در مسیرهای مختلف زندگیمان ورود نداده و سیطره نبخشد و ما را مذلت وار به رقیت و بردگی او در نیاورد . خشم و شهوت و آز در ما بی تابی می کند ، بسیار چیزها راهزنان راهند !
در فقره نهایی دعای روز بیست و یکم خاضعانه از پروردگار خود خواهانیم که منزل و قرارگاه ابدی ما را در بهشت قرار دهد . بهشت ماوای دلدار است ، جایی ست که مومن مخلص می کند جهد که خود را مگر آنجا فکند . رضوان آهسته آهسته با رفتار و کردار ما ساخته می شود با صلح و صفا نه با سیه کاری ، بلکه با ایمان و عمل صالح با بی آزاری نسبت به خود و دیگران ، بهشت را به بهاء بدهند نه به بهانه ! به تعبیر سعدی :
به کدامین رو سفیدی طمع بهشت داری
تو که در خریطه چندین ورق سیاه داری !
خدای هستی ،خدای همه ماست و فوق تصور برآورنده همه حاجات و نیاز های ما،یا قاضی حوائج الطالبین.