دعای روز بیست و دوم ماه مبارک رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

«اَللّهمَّ افتَح لی فیه ابوابَ فَضلکَ وَ اَنزل عَلَیّ فیه بَرَکاتکَ وَوَفّقنی فیه لموجبات مَرضاتک واسکنّی فیه بحبوحات جَنّاتکَ یا مجیبَ دَعوَه المضطَرّینَ»

«خداوندا در این روز بر من درهای فضل و کرمت را بگشا و بر من برکاتت را نازل فرما و بر موجبات رضا و خشنودیت موفقم بدار و در وسط بهشت‌هایت مرا مسکن ده، ای پذیرنده دعای پریشانان و درماندگان»

شرحی بر دعای روز بیست و دوم ماه مبارک رمضان

سید حجت مهدوی:

بالضروره ، باید فهم و معرفتی خاص در کار آید و نقشی ایفاء نماید تا به تبع در این‌ میان زاد و توشه ای بسزا و بهنگام برای مومنان فراهم شود .
در باره نقش ماه صیام ، هر کسی در ذهن و زبان خویش ، حرفی و حدسی دارد و به عبارتی ، هر کسی بر حسب فهم‌ گمانی دارد !
در حدیثی بی نظیر از زبان خداوند آمده است :
روزه برای من است و خود من ، پاداش آن می باشم .
ماه مبارک رمضان در یک کلام ، درس و مدرسه ” ایمان” و ” پروا اندیشگی ” ست و موجها چنین عنایت و غایتی صرفا برای آن جمع و جماعتی ست که در سر چشمه روشنایی و بینایی نشسته اند ، به نازی که لیلی به محمل نشیند !
روزه در کارکرد و راهبرد خود یا برای عوام‌ است – با همان عرف و عادت همگانی – و یا که برای خواص است با تصاعد و درجات فزاینده .
و پر پیداست که هر کسی به فراخور سعادت خود حظ و نصیبی از ماه صیام دارد .
بی وجه نیست که عارفان‌ ما گقته اند : المعروف بقدر المعرفه . اگر فهم و معرفت نباشد ، همه چیز چون‌ تسبیحی گسسته از هم ، دیر یا زود فرو می ریزد !
ناگفته نماند در این وسط ، در ارتباط با روزه داری عوام و خواص ، روزه ای از جنس و نوع دیگر ، گویا محلی از اعراب ندارد !
به بیان‌دیگر ، یا باید روزه عامیانه بگیری یا روزه خاصگان را اختیار نمایی و در واقع غیر ایندو ، شق ثالث محال است!
روزه خواص روزه ای از سر عشق و دلدادگی ست که با محمل و منطق عامیانه قابل فهم و لمس نیست !
دلمردگان بی عشق و بی جان را هرگز با حواله و حوالت رنگارنگ‌‌ رمضان کار و باری نبوده و نیست !
رمضان در بافت خود ، لطیفه ای نهانی که عشق از او خیزد و هم به این سبب امام سجاد علیه السلام – همو که زیور عبادت کنندگان عالم بود – در عبور رمضان المبارک اشک فراق می ریزد و از خود نگرانی و دلواپسیزاید الوصفی نشان‌می دهند !
من خود به چشم خویشتن دیدم‌ که جانم می رود !
در دعای امروز از پروردگار می خواهیم درهای فضیلت و فیاضیت خود را به روی ما بگشاید و برکات بی پایان آن را بر سر و روی ما فرو ریزد یعنی ، اینکه ما را واجد و لایق چنین‌ ضیافت عزیز و عظیمی بگرداند و موجبات مرضات و خشنودی خود را برای ما مهیا و مهنا سازد و ما را در وسط رضوان الهی خود ماوا و منزل دهد .
و براستی چه رزق و روزی در عالم و آدم بهتر از این !
:می کند حافظ دعای بشنو و آمینی بگو
روزی ما باد لعل شکر افشان شما !
خداوند متعهد به دستگیری از دردمندان و در چاه افتادگان‌است .
او مجیب و پاسخ دهنده طلب و خواسته های پریشانان عالم است همان‌کسانی که در همه‌ پیچ و خم جهان‌ ، جز خدای امید آفرین و نعم‌المعین کسی را با خود به همراه ندارند .
بسته ام در خم‌ گیسوی تو امید دراز
آن‌مبادا که کند دست طلب کوتاهم
(حافظ)