بقلم ،حاج صادق قربانعلیزاده

ایران متعلق به همه ایرانیان است؛ نه ابزار قدرت‌نمایی تندروها

  در روزگاری که ایران نیازمند بیشترین میزان اتحاد، عقلانیت و همدلی است، جریان‌هایی تندرو و تمامیت‌خواه، همچنان با برچسب‌زنی و تکفیر، مشغول حذف دلسوزترین فرزندان این خاک‌اند. گویا منفعت برخی از تفرقه می‌گذرد، نه تفاهم؛ از حذف می‌گذرد، نه هم‌افزایی؛ و از جنگ داخلیِ کلامی، نه گفت‌وگوی ملی. این جماعت با واژگان نخ‌نما و […]

 

در روزگاری که ایران نیازمند بیشترین میزان اتحاد، عقلانیت و همدلی است، جریان‌هایی تندرو و تمامیت‌خواه، همچنان با برچسب‌زنی و تکفیر، مشغول حذف دلسوزترین فرزندان این خاک‌اند. گویا منفعت برخی از تفرقه می‌گذرد، نه تفاهم؛ از حذف می‌گذرد، نه هم‌افزایی؛ و از جنگ داخلیِ کلامی، نه گفت‌وگوی ملی.

این جماعت با واژگان نخ‌نما و سوءظن‌های قدیمی چون “عامل دشمن”، “نفوذی”، “مخالف نظام” و “غیروابسته به ولایت”، در حال سرکوب همان صداهایی هستند که به‌جای سکوت در برابر خطاها، خواهان اصلاح امور و عزت ملی‌اند. و روشن است که مقصود از «اصلاح» در این نوشتار، نه رویکردهایی غرب‌زده و بریده از هویت بومی، بلکه بازگشت به عقلانیت و همبستگی اصیل انقلابی است.

واقعیت این است که خطر اصلی برای ایران، منتقدان قانون‌مدار و وطن‌دوست نیستند؛ بلکه آنان‌اند که با نفاق‌افکنی، تمامیت‌خواهی، و مصادره‌ به‌ مطلوب مفاهیم انقلابی، مردم را از یکدیگر دور می‌سازند و وحدت ملی را تضعیف می‌کنند. وقتی هر نقدی «براندازی» خوانده شود، دیگر امیدی برای اصلاح در چارچوب باقی نمی‌ماند و همین، یعنی بازی در زمین دشمن.

آیا رهبر معظم انقلاب در مواضع متعدد خود، همواره بر وحدت ملی، پرهیز از تخریب، و اجتناب از تفرقه تأکید نکرده‌اند؟ پس چرا برخی از مدعیان «ولایتمداری» درست برخلاف این منویات، عمل می‌کنند و «ولایت» را نه چون ریسمانی برای اتصال دل‌ها، بلکه ابزاری برای طرد دگراندیشان ساخته‌اند؟

ولایت‌فقیه متعلق به همه ملت ایران است، نه ملک طلق هیچ گروه و جناحی. هیچ فرد یا نهادی حق ندارد آن را محدود به دایره خودی و غیرخودی کند. این نعمت الهی، تا زمانی‌که اطاعت حقیقی از آن صورت گیرد، سد محکمی در برابر شکست‌ها و تهدیدهای خارجی خواهد بود.

امروز بیش از هر زمان، باید بپذیریم که: ایران، ملک تمام ایرانیان است؛ نه انحصار یک حزب، جناح، رسانه یا نهاد خاص.

راه نجات این کشور، از مسیر تقویت همبستگی ملی، کنار گذاشتن برچسب‌زنی، و شنیدن صدای منتقدان مؤمن به نظام می‌گذرد. صدایی که در چارچوب اطاعت از رهبری پیامبرگونه مقام معظم ولایت، می‌تواند بزرگ‌ترین سرمایه اجتماعی کشور باشد.

کسانی که دل در گروی عزت ایران دارند، باید فارغ از گرایش‌های سیاسی، قومی یا مذهبی، در صف دفاع از این سرزمین بایستند. صفی که نه با حذف دیگری، بلکه با پذیرش تکثر در سایه وحدت، به آینده‌ای روشن خواهد رسید.