ریشه های ایستادگی

بقلم:حاج‌صادق قربانعلیزاده__ملت ایران، مردمی‌اند ریشه‌دار در تاریخ و بالنده در مسیر حق‌طلبی. هرگاه که ظلمی از راه رسیده، صدای این ملت، نه در هیاهوی رسانه‌ها که در میدان عمل پیچیده است؛ از خرمشهر تا قنیطره، از سوسنگرد تا غزه. این مردم، نه صرفاً از خاک خویش، که از آرمان‌های انسانی دفاع می‌کنند؛ نه با شعار، که با خون.

ریشه‌ی این ایستادگی را باید در پیوند ناگسستنی «ایمان» و «ایران» جست‌وجو کرد. همان پیوندی که قرن‌ها پیش، در قامت علمای مجاهدی چون کاشف‌الغطاء و میرزای شیرازی، فتوا شد و در دستان کشاورزان و بازاریان و طلاب، به شمشیر بدل گشت. در دوره قاجار، همین مردم بودند که با ذکر حسین ع، مقابل روس ایستادند؛ در عصر استعمار، همین مردم بودند که با نذر حضرت عباس، س توپخانه‌ی انگلیسی را از دزفول عقب راندند.

در دوران پهلوی، همین ریشه‌ی مردمی، عامدانه قطع شد. ارتش را فرنگی‌ها ساختند تا مردم را کنار بزنند. ایلات را سرکوب کردند، هیئت‌ها را کنترل کردند، و روح عاشورایی را در نطفه خفه کردند. اما غافل بودند که نه ارتش غربی، نه تبلیغات روشنفکری، نمی‌تواند ملتی را که با «یاحسین»ع نفس می‌کشد، از آرمانش جدا کند.

انقلاب اسلامی، بازگشت عزت ملت به خود بود؛ پیوند دوباره‌ی ایمان و ایران. در هشت سال دفاع مقدس، دنیا دید که چگونه نوجوانی با نام «علی‌اکبر» بر تانک دشمن می‌زند، و چگونه مادری با تصویر شهیدش در دست، برای وطنش افتخار می‌سازد. همین پیوند بود که خرمشهر را آزاد کرد، که مقاومت را از ایران به لبنان و فلسطین رساند، و امروز، آن را به دروازه‌های قدس نزدیک کرده است.

امروز دوباره زمان ایستادگی است. نه فقط در مرزهای جغرافیایی، که در مرزهای فرهنگی، اقتصادی و رسانه‌ای. دشمن، این بار با سلاح تحریف آمده؛ اما ملت ایران، با حافظه‌ای تاریخی، با ایمان حسینی، و با عقل تمدنی، آماده‌تر از همیشه، در صحنه است.

این بار جبهه‌ی دشمن، نه تنها مرزهای زمینی را هدف گرفته، که ذهن و زبان فرزندان ما را نشانه رفته است. هجمه‌ی روایت‌ها، تحقیر هویت، وارونه‌نمایی واقعیت‌ها، و تصویرسازی معکوس از مجاهدت و خیانت، بخشی از همان پروژه‌ی نفوذ است که امروز به‌جای سربازان کلاسیک، سربازان رسانه‌ای اجراگر آنند. اما ملت ما در این نبرد نرم نیز، چون همیشه، سنگر را خالی نخواهد گذاشت.

صدای مقاومت ایران، صدایی است برخاسته از عمق ایمان و تجربه. ملتی که توانست ارتش صدامِ تا دندان مسلح را متوقف کند، و قدرت‌های جهانی را به بن‌بست بکشاند، امروز نیز خواهد توانست که در جنگ روایت‌ها، حقیقت را فریاد بزند. این صدا، نه فریاد انتقام که پیام عدالت است؛ نه دعوت به خشونت، که ندای عزت است. و این همان صداست که از زبان یک مادر شهید در جنوب ایران، تا یک رزمنده در اردوگاه جنین، شنیده می‌شود.

آینده از آنِ ملت‌هایی است که گذشته را فراموش نمی‌کنند. و ملت ایران، ملتی است که حافظه‌اش زخمی، اما زنده است. نه از عاشورا گذشته، نه از خرمشهر عبور کرده، نه از غزه غافل است. ایستادگی در خون این مردم ریشه دارد؛ و هر جا که نام حسین علیه‌السلام شنیده شود، پرچم این ملت، بالا خواهد رفت….