تحریم ها نه تنها نعمت نیستند، بلکه نکبت و عامل فقر ، شکاف عظیم طبقاتی ،عقب ماندگی و توسعه نیافتگی می باشند

علی کریمی پاشاکی ــ روزنامه نگار__قبل از انعقاد کلام لازم است یادآوری و تأکید نمایم که تحریم ها نه تنها نعمت نیستند بلکه نکبت می باشند.
همچنین باور دارم نباید به هر قیمتی به دشمنان این آب و خاک باج داد، بلکه بایستی همه برنامه ریزی ها، تصمیم گیری و تصمیم سازی ها بر پایه تأمین منافع ملی و تأمین زندگی شرافتمندانه برای تمام ایرانیان و آغاز بین رفتن تمام مشکلات جامعه و مردم در حوزه‌های مختلف باشد ، اگر در این چارچوب، مناسبات با محافل بین المللی و کشور های قرار می گرفت و از هم اکنون قرار گیرد ، می توان انتظار داشت از این بلای خانمانسوز یعنی تحریم ها خلاصی پیدا کرد در غیر اینصورت ، تحریم ها ، فقط برای کاسیان تحریم و برخورداران از آن نعمت بوده و خواهد بود و باعث شده است تا به دارایی های قارونی دست پیدا کنند و برعکس جامعه ایران و اکثریت جمعیت آن در اثر تحریم‌ها به زیر خط فقر و نکبت کشیده شدند.
در ضمن تحریم‌ها باعث نابودی طبقه متوسط شد. لازم به ذکر است ، اقتصادی سالم است که در آن اکثریت افراد جامعه از طبقه ی متوسط باشند ، اگر چنین نباشد آن سیستم اقتصادی ، اجتماعی سالم نخواهد بود.
هم اکنون در جامعه ایران ، طبقه ی متوسط دچار فروپاشی و نابودی کامل شده است و این فقط یکی از تبعات ویرانگر و نکبت بار تحریم ها می باشد.
لازم است به جناب آقای عراقچی ، وزیر محترم خارجه عارض باشم که ایشان اگر از نگاه حکومتی و پروپاگاندای و خدای ناکرده از نگاه کاسیان تحریم ، سخن گفتند ، سخن درستی برای آنان بشمار می رود ، ولی سخنان ایشان از نظر اکثریت بالای جامعه ایران قابل قبول و پذیرش نیست ،چون تحریم ها باعث نکبت، پلشتی، فقر و شکاف عظیم طبقاتی در ایران شده است و روزبه‌روز هم بر عمق مشکلات و ناهنجاری های مختلف و متنوع می افزاید.

برای توضیح واضحات تأثیرات ویرانگر تحریم ها مواردی را لیست می کنم که عبارتند از:

‏افزایش فقر و فلاکت عمومی:

‏تحریم‌ها با کاهش درآمدهای ملی و افزایش تورم، قدرت خرید مردم را به شدت کاهش داده و باعث گسترش فقر، نابرابری و فشار معیشتی بر اقشار ضعیف شده و می‌شوند.

‏تشدید روند عقب ماندگی و کُند شدن یا توقف توسعه کشور

‏محدود شدن سرمایه‌گذاری خارجی و داخلی و مشکلات انتقال فناوری و همکاری‌های علمی و صنعتی، روند توسعه اقتصادی و پیشرفت زیرساخت‌ها را مختل می‌کند.

‏ افزایش بیکاری

‏تعطیلی یا تضعیف صنایع، کاهش صادرات و رکود اقتصادی ناشی از تحریم‌ها، منجر به بیکاری گسترده به‌ویژه در میان جوانان شده و می‌شود.

‏کاهش کیفیت خدمات عمومی

‏کمبود منابع مالی دولت بر بخش‌هایی مانند آموزش، بهداشت، حمل‌ونقل و خدمات اجتماعی تأثیر منفی گذاشته و کیفیت زندگی مردم را کاهش داده و می‌دهد.

‏مشکلات در تأمین دارو و تجهیزات پزشکی

‏تحریم‌های بانکی و تجاری، حتی در مواردی که دارو به‌طور رسمی تحریم نیست، دسترسی بیماران به دارو و درمان را دشوارتر کرده و می‌کند.

‏افزایش هزینه‌های زندگی

بالا رفتن قیمت کالاهای اساسی، مسکن و انرژی فشار روانی و اقتصادی سنگینی بر خانواده‌ها وارد کرده و می‌کند.

‏تشدید مهاجرت نخبگان و حتی مهاجرت سایر افراد

نبود فرصت‌های شغلی و علمی مناسب باعث می‌شود، بسیاری از متخصصان و جوانان تحصیلکرده و برخی دیگر از افراد جامعه ،کشور را ترک کنند که این خود به تضعیف آینده کشور می‌انجامد.

‏سقوط ویرانگر ارزش پول ملی

‏تحریم ها موجب کاهش و سقوط آزاد ارزش پول ملی می‌شود که نتیجه آن افزایش قیمت‌ها و کاهش قدرت خرید مردم و فشار معیشتی شدیدی بر جامعه است.

‏ کاهش تولید ناخالص ملی

‏تحریم‌ها و رکود اقتصادی با کاهش تولید و سرمایه‌گذاری، تولید ناخالص ملی را پایین آورده و رشد اقتصادی کشور را متوقف می‌کنند.

‏ نابودی بخش خصوصی

‏افزایش هزینه‌ها و بی‌ثباتی اقتصادی موجب تضعیف و تعطیلی بسیاری از کسب‌وکارهای خصوصی و افزایش بیکاری می‌شود.

علی ایحال، با توجه به عوارض ویرانگر و نابود کننده ی تحریم ها، نه تنها تحریم ها برای اکثریت فریب به اتفاق ایرانیان‏ نعمت نیست ، بلکه عامل اصلی اکثریت مشکلات ، ناهنجاری ها و معضلات جامعه ایران در حوزه‌های مختلف می باشد.
البته تحریم ها فقط برای قلیلی از برخورداران و نزدیکان به ساخت قدرت و کاسیان تحریم نعمت است و باعث شده تا ثروت های باد آورده و تحریم آورده ی انان قارونی تر شود.