با اطلاع رسانی مسئولانه می توانیم جامعه ا ی امیدوار و پویا داشته باشیم/با سکوت کردن و خاک ریختن بر روی فاجعه ی زیست محیطی در گیلان ،هیچ مشکلی بر طرف نمی شود
علی کریمی پاشاکی ــ روزنامه نگار_قبل از انعقاد کلام لازم میدانم که جدی گرفتن هشدارهای استاندار گیلان در ارتباط با فاجعه ی زیست محیطی و مخاطرات زندگی و حیات گیلانیان توسط مسئولان ارشد کشور و گیلان همچنین مردم شریف گیلان به همراه فعالان رسانهای و مطبوعاتی، روشنفکران ، فعالان زیست محیطی و… از نان شب نیز واجب تر می باشد.
بایستی در این رابطه چنان با شفافیت ، صداقت و شجاعت اطلاع رسانی واقعی صورت گیرد تا عمق فاجعه ی احتمالی پیش رو بخوبی درک شود تا مسئولان ذی ربط کشوری و استانی اقدامات واقعی و نه شعاری در این ارتباط انجام دهند.
همچنین با توجه به سفر قریبالوقوع ریاست محترم قوه ی قضاییه به استان گیلان ، مسئولان ارشد استان از ظرفیت های خوب ایشان برای حل و فصل مشکلات و معضلات زیست محیطی ، تالاب انزلی ، رودخانه های آلوده گیلان ، تجاوز به منابع طبیعی و… بهرهبرداری نمایند.
و اما…..
می گویند انتشار مداوم اخبار منفی بذر ناامیدی و یاس در جامعه می پراکند.
شاید در برخی موارد گزاره ی بالا مصداق داشته باشد، ولی درکلیت چنین نیست و انتشار اخبار و تجزیه و تحلیل آنها ، می تواند به آگاهی بخشی و هوشیاری جامعه و اقدامات برای حل و فصل مشکلات مختلف و متنوع اقتصادی ، اجتماعی، زیست محیطی ، فرهنگی و…نیز منجر شود و نباید از ترس وجود معضلات و مشکلات متنوع و خانمان برانداز از طرح و پیدا کردن راه حل جلوگیری شود.
پس باید همه جانبه به انتشار اخبار مثبت و منفی نگاه کرد. این قلم، باور دارد که باید در مورد مباحث مختلف فرهنگی،سیاسی ،اجتماعی و اقتصادی ، بحرانهای زیست محیطی گیلان و آلودگی رودخانه ها و خشک شدن تالاب مهم انزلی و همچنین آسیب ها ی اجتماعی و مشکلات موجود در جامعه اطلاع رسانی کرد و پیگیر راه حل ها برای رفع مشکلات بود.
بنده حقیر روزنامه نگارم ، رسانه ام نشریات و پایگاه خبری ـ تحلیلی است و از طریق اخبار، گزارش، یادداشت ها، تحلیل ها و مصاحبه ها و با صاحب نظران می کوشم به رسالت حرفهای و اجتماعی ام عمل کنم.
ایستادن در مقابل اطلاع رسانی و آگاهی بخشی به جامعه، راه مناسبی برای جلوگیری از مبتلا شدن جامعه به افسردگی و ناامیدی و بحران های نابود کننده ی حیات و زندگی فردی و اجتماعی نیست.
اتفاقا باید در مورد مشکلات و مصائب آن قدر گفت و نوشت تا رفع معضلات تبدیل به مطالبه ای عمومی شود. برای نمونه اگر در برابر آلودگی های متنوع محیط زیست و رودخانه ها، تالاب مهم انزلی و منابع آبی مختلف سکوت کنیم آیا محیط زیست استان گیلان و رودخانه ها و تالاب ها و… از آلودگی پاک می شود و یا آلوده نمی شوند؟
آیا اگر درباره ی مثلاً آلودگی هوای تهران، آلودگی وحشت ناک محیط زیست گیلان ، تالاب انزلی و …. وسایر شهرها و مناطق کشور سکوت کنیم، هوای تهران ، تالاب انزلی ، رودخانه های مختلف گیلان و شهرهای دیگر پاک می شوند؟
آیا اگر درباره ی معضل زباله های سراوان رشت و سایر شهرهادر گیلان و خطرات جدی و ویرانگر آن اطلاع رسانی و مطالبه گری نکنیم، معضل زباله های سراوان و سایر نقاط گیلان حل می شود؟
می گفتند در مورد طلاق اطلاع رسانی نکنید!!!!!
یادم هست چند سال پیش خبری در رسانه ها منتشر شد که از اعلام نکردن میزان طلاق حکایت می کرد. احتمالا مسئولان مربوطه تصور می کردند با این کار باعث کاهش طلاق در جامعه می شوند، اما این دیدگاه چقدر غیر کارشناسانه و چقدر کارشناسانه بوده است؟
وقتی چالش ها و مشکلات زوجین که منجر به جدایی و فروپاشی کانون خانواده می شود، همچنان سرجایش باقی است، منتشر نکردن آمار طلاق چه سودی می تواند داشته باشد؟
آیا با پاک کردن صورت مسئله،می توان مسئله را حل کرد؟
کارشناسان و صاحب نظران علوم ارتباطات و جامعه شناسان معتقدند، برای افزایش امید در جامعه باید ابتدا مشکلات، آسیب ها و کاستی ها را به دقت واکاوی کرد و در مرحله ی بعد برایشان راهکار یافت.
بر اساس مشاهدات عینی و بررسی های میدانی در پروسه ی کار رسانه ای که انجام دادم و می دهم، می توان اذعان کرد که بخش هایی از جامعه به شدت دچار ناامیدی و افسردگی شده است. این وظیفه تمام ارکان حاکمیتی و نهادهای مسئوول است که امکان بازگشت امید به زندگی و زیست شرافتمندانه را برای همهی اقشار جامعه و بویژه اقشار آسیبپذیر و در معرض خطر های مختلف و متنوع اعم از فقر،اعتیاد،بیکاری و مشکلات روزانه ی معیشتی و… را فراهم کنند.
سؤپیشینه را داغ بر پیشانی افراد تا آخر عمر نکوبیم
آیا اگر شهروندی مرتکب اشتباهی شده باید تا پایان زندگی اش در آتش آن اشتباه بسوزد؟
متاسفانه در مواردی که کم هم نیستند این اتفاق رخ می دهد. برای بازگرداندن امید به جامعه، باید افراد زخم خورده و آسیب دیده را به روال عادی زندگی برگرداند. افرادی که بنا به دلایل مختلف دچار اشتباهات سهوی و یاعمدی شدند و براساس موازین قانونی هزینه و مجازات آن را تحمل کردهاند، نباید کاری کرد که این دسته از شهروندان جامعه از حقوق قانونی خود محروم کردند ،باید شرایط را طوری ساماندهی نمود تا این افراد نیز همانند سایر شهروندان از امید به زندگی شرافتمندانه برخوردار بشوند تا الام و درد هایشان التیام یابد .پس باید شرایط زیست انسانی را برای همه بلااستثنا فراهم شود.
همچنان که با ننوشتن و حرف نزدن درباره ی مشکلات مختلف زیست محیطی و آلودگی های متنوع، آسیب ها ی اجتماعی ومعضلات نمی توان آنان را حل کرد.
باید آن قدر نوشت و کار فرهنگی کرد تا معضلات جدی جامعه در ویترین قرار گیرند تا حساسیت عمومی را برانگیزند و مسئوولان را به تحرک بیشتر وادارند.
با دست روی دست گذاشتن و سکوت و مخفی کردن نقاط ضعف و مشکلات و همچنین با ترد همنوعان و اعمال تبعیض، هیچ جامعه ای امیدوار نمی شود.


ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0