در توییتر, تلگرام ، واتساپ و شبکه های اجتماعی ،حامی زنان هستیم، در  زندگی فردی و خانه چطور؟!

علی کریمی پاشاکی ـ روزنامه نگار__بسیاری از مردها به شیوه‌های مختلف از زنان حمایت می کنند . خیلی‌ها دسته گل می خرند ، برخی توییت می زنند، عده‌ای دیگر از وزیر و وکیل شدن بانوان حرف می زنند، بخشی به داستان حق طلاق و حق خروج از کشور اشاره می کنند .
این دغدغه مند بودن برخی از مردان در ارتباط رعایت حقوق انسانی و شهروندی زنان در جامعه مردسالار ما خوب است و در واقع یک قدم رو به جلو برای دفاع از حریم انسانیت و حقوق زنان می باشد.

البته برخی از مردها که اگر قوانین حامی مرد سالاری را به آنها اضافه کنیم تقریباً بخش اعظم کره خاکی را اشغال می کنند،نه از زنان تشکر می کنند، نه شاخه گلی، نه هدیه ای و نه هیچ چیز دیگری، بلکه از زنان فداکار، صبور، با عاطفه طلبکار هم هستند!؟!؟

اما یک سوال جدی در این میان مطرح است. آیا آنهایی که این حرف‌ها را می‌زنند در خانه  حق همسر، فرزند دختر،خواهر و مادر خود را رعایت می‌کنند؟

اگر مدیر یک اداره هستند به حقوق کارمندان زنان پایبند هستند؟

برای نمونه وقتی پشت فرمان نشسته‌ایم و ماشین
جلویی‌ مان یک خانم است، با او چگونه برخورد می‌کنیم؟
بوق می‌زنیم و می‌گوییم «امان از رانندگی این خانم‌ها»!
یا اصلا برای ما مهم نیست راننده ماشین جلویی زن است یا مرد،
تنها از نحوه رانندگی و نحوه‌ی رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی او شاکی خواهیم شد؟

وقتی به خانه می‌آییم و با خستگی همسر یا مادر مان  به هر دلیلی روبرو می‌شویم به او کمک می‌کنیم یا پختن غذا و شستن ظرف را وظیفه او می‌دانیم؟

یا زمان عادت ماهانه یا همان پریود زنان چگونه برخورد می‌کنیم؟
آنها را درک می‌کنیم که درد دارند و ممکن است از نظر اخلاقی دچار تحولاتی شوند؟

یا آنها را به خاطر عصبانیت احتمالی‌ شان مسخره می‌کنیم؟

اگر رییس یک اداره یا شرکت دولتی یا خصوصی هستیم، فکری برای عادت ماهانه کارمندان‌‌ زن مان می‌کنیم؟

یا انتظار داریم مثل روز عادی برای ما کار کنند و دم نزنند؟

حق زن فقط رسیدن به مجلس یا عهده دار شدن یک وزارت‌خانه نیست.

حق زن فقط این نیست که به او حق طلاق بدهیم و یا در دفترخانه اجازه خروج از کشور او را امضا کنیم.
ما باید یاد بگیریم که به زن به دور از نگاه جنسیتی نگاه کنیم.
هم مردان وهم زنان، انسان هستند و انسان‌ها دارای حقوق مساوی نسبت به یکدیگر می باشند،  نمی‌شود چون مرد هستیم، فکر کنیم می‌توانیم هرگونه که دلمان خواست با دیگران رفتار کنیم؟!؟!.

اگر در خانه حقوق همسر، خواهر یا مادر و دختر خود را رعایت کردیم، قطعا در جامعه هم می‌توانیم به آنها کمک کنیم تا به حق و حقوق خود برسند.
اما اگر در شبکه‌های اجتماعی ،حرف‌های پر طمطراق زدیم اما وقتی به خانه رسیدیم، روی مبل لم دادیم و منتظر آماده شدن غذا توسط همسری که او هم مثل ما سرکار بوده است یا از بچه‌ها نگه داری کرده و یا انواع و اقسام کارهای کشنده ی خانه را کرده، هستیم ،چون فکر می‌کنیم وظیفه اوست، اگر این چنین رفتار می کنیم ،هنوز برای درک انسانیت حقوق انسانی و شهروندی، راه بسیار در پیش درایم.

زنان و مردان باید بپذیرند که هرکدام حقوقی نسبت به یکدیگر و جامعه و افراد دیگر دارند،حقوقی که باید سعی کنند به این آنها احترام بگذارند و آنها را به رسمیت بشناسند.
تا زمانی که هر کدام از این دو ( زن و مرد) سعی کنند حق خود را به حق دیگری ترجیح دهند، وضعیت همینی هست که هم اکنون دچار آن هستیم؟!؟!.
بایستی جامعه ، قوانین، مقرارت و ضوابط و افراد آن جامعه بپذیرند که زنان و مردان در تمام حقوق برابرند و هیچ کس بر دیگری برتری ندارد.

البته اگر برتری از نظر واقعی وجود داشته باشد چه از نظر کمی و چه از نظر کیفی، این قلم با تمام وجود باور دارد که آن برتری از آن زنان، مادران، خواهران و دختران این سرزمین و جهان هستی است ، چون وقتی به گذشت، فداکاری، صبر، مهربانی، عاطفه و غمخوار بودن مادر عزیز تر از جانم نظر می کنم، آن موقع در این اعتقاد راسخ تر می شوم.
این موضوع را هم لازم میدانم متذکر شوم شاید استثنا هایی هم بین جامعه زنان پیدا شود که صفات برتر و حسنه نداشته باشند، این استثناء است قاعده نسیت، قاعده ۹۹/۹ درصد زنان هستند که بزرگوار، صبور، فداکار، مهربان، از خود گذشته و شایسته می باشند.