هیچ تضمینی برای وادار کردن تهران به کرنش زیر بمباران نیست/اگر با دیپلماسی و مذاکره جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران پایان نیابد، ترامپ در باتلاق این جنگ خود خوانده دفن خواهد شد

تکرار افتضاح ویتنام به اضافه گرفتار کردن جهان در مشکلات اقتصادی پیچیده/جمهوری خواهان بایستی فقط به ضعف و اشتباهات رقیبان دمکرات در آینده دلخوش باشند، اما فعلأ بایستی بخاطر ترامپ ‌گوشه نشین باشند

 

 

علی کریمی پاشاکی ــ روزنامه نگار

 

 

قبل از انعقاد کلام لازم میدانم یادآوری کنم که دنیا برای گرفتار نشدن در پیچیده ترین و بزرگترین بحران اقتصادی بایستی تا دیرتر از این ‌نشده با استفاده از تمام مکانیسم های دیپلماتیک،‌جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران را از طریق مذاکره پایان دهد، نظیر اتفاق خوبی که در تفاهمنامه اسلام آباد پاکستان رخ داد را بایستی احیاء و بطور کامل اجرایی شود.
اگر این فرصت مغتنم تا از سرگیری دو باره جنگ و بمباران ادعایی ترامپ و تیم تندرو وی از بین برود، جهان درگیر بزرگترین و پرچالش ترین بحران اقتصادی و… خواهد شد.
آمریکای تندرو ترامپ باید بپذیرد که ایران و منطقه سوق الجیشی خاورمیانه و خلیج فارس مانند ونزوئلا و یا دیگر مناطق خلوت جهان نیست، بلکه موقعیت استراتژیکی که حدود ۳۰ درصد انرژی و نود درصد داده های تکنولوژیکی از منطقه تحت مدیریت ایران می گذرد، پس شکست، اشغال و فروپاشی این کشور عملاً با توجه به آزمون بیش از ۸ ماهه گذشته، غیر ممکن خواهد بود.
به نظر می رسد، رویاهای تندرو های آمریکایی و برخی در خاورمیانه درحال تبدیل شدن به کابوس باشد.

اگر جنگ تشدید شود، فقط شروع آن با آمریکا خواهد بود، ولی پایان آن غمناک ترین تراژدی برای آمریکا و اقتصاد جهانی است

رویارویی آمریکا و ایران بعید است به‌زودی پایان یابد و می‌تواند تا آخر دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ بر تصمیم‌های او سایه بیندازد.
به نظر می رسد ایران حتی می‌خواهند نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ آمریکا را تحت تأثیر قرار دهد؛ چنانکه ترامپ، به‌جای سپردن قدرت به جانشینی وفادار، سرنوشتی شبیه جیمی کارتر پس از بحران ایران پیدا کند.
در ضمن به نظر می رسد سرنوشت ریچارد نیکسون نیز بر آینده او سنگینی می‌کند، بی‌آنکه الزاماً از امتیاز عفوی به استحکام عفو جرالد فورد برخوردار باشد.
ترامپ در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ با این تصور وارد جنگ شد که شاید حکومت ایران را در ظرف یک هفته سرنگون کند یا دست‌کم با تضعیف شدید توان نظامی آن، جنگی کوتاه رقم بزند.
اما با تبدیل منازعه به مسئله بقای حکومت، انگیزه ایران و ایرانیان برای بستن تنگه هرمز تغییر کرد؛ اقدامی که پیش‌تر به معنای رویارویی با جهان، ازجمله چینِ خریدار نفت ایران، بود.
پیش از این حمله، واشنگتن در موقعیتی مساعدتر قرار داشت و ایران با اعتراضات داخلی دست بگریبان بود، پدافند هوایی‌اش زیر فشار قرار داشت و حملات عمدتاً محدود به اهداف هسته‌ای می‌ماند.

هنوز آمریکای ترامپ به این امید است که با بمباران مراکز مختلف در ایران ، تحریم های تازه یا تشدید محاصره دریایی و غیر دریایی، ایران را به مذاکره و تن دادن به خواسته‌های خود وادارد کند، اما این امید واهی آمریکا نمی‌تواند تضمین‌کننده پایان مطلوب جنگ باشد.
توافق‌ کردن و پایبندی به آن ، به اعتماد، تضمین توافق نیاز دارد، چیزی که آمریکا بکرات آن را براحتی ‌نقض کرده‌است و ایران براحتی بدون تضامین معتبر نمی تواند به آمریکای ترامپ اعتماد کند.
شکست ‌ حزب جمهوری‌خواه انتخابات میان دوره‌ای در آمریکا، ترامپ را در بد وضعیتی قرار داده است .
او با شانتاژ های نتانیاهو به تندرو و جنایتکار وارد باتلاقی شده‌است که رهایی از آن با تمامیت خواهی، خودشیفتگی و خودخواهی امکان‌پذیر نیست.
ترامپ هم تمایل آشکار دارد این جنگ هرچه زودتر به پایان برسد و هم می خواهد فقط خواسته‌های خودش مورد توجه قرار گیرد که این ‌موضوع غیر ممکن می باشد.
ایران همچنان محکم و قوی در منطقه خاورمیانه و خلیج فارس با وجود ‌تمام بمباران ها و شعار های ترامپ تندرو استوار است و ضرورتی نمی‌بیند که وضع موجود را با پیشنهاد های کم‌اطمینان‌تر عوض کند. در آمریکا نیز نارضایتی از قیمت سوخت فشار سیاسی ایجاد کرده که پیامدهای منفی آن شکست تاریخی ترامپ و جمهوری خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای مجالس آمریکا بود.

اقدامات ترامپ برای جنگ با ایران باعث شده است که ایران در ابعاد اقتصادی دچار چالش های جدی شود، اما با تمام این ‌مشکلات و ‌چالش ها، ترامپ نمی تواند ایران ‌را از پای در بیاورد.

این موضوع باعث شده است که ‌کم کم ‌اعتماد مخالفان ایران در اقصی نقاط دنیا به پروژه ترامپ برای شکست ایران با شکست و بی اعتمادی همراه شود و حتی آنان نیز به این نتیجه رسیده‌اند که وضعیت ایران با آمریکا پس از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در دو سال دیگر مشخص خواهد شد.
صاحب نظران و آگاهان معتقدند،ترامپ می‌تواند بدون حل‌وفصل جنگ به پایان دوره‌اش برسد، اما برای روی‌کارآمدن جانشینی نزدیک به خود، شاید به اشتباهات ، ندانم کاری و کمک ناخواسته دموکرات‌ها نیاز داشته باشد.
ظاهراً نشانه‌های موجود در دو طرف از احتمال تشدید درگیری حکایت دارد.
ورود احتمالی روسیه و چین به جنگ، سناریوی بسیار ضعیفی است؛ اما خطر محتمل‌تر و جدی تر، آغاز جنگی تمام‌عیار علیه زیرساخت‌هاست.

ترامپ بنا به دلایل مختلف،تاکنون از انهدام چاه‌ها، خطوط لوله و پالایشگاه‌های ایران، که می‌تواند صنعت انرژی این کشور را سال‌ها یا دهه‌ها زمین‌گیر کند، پرهیز کرده است.
اگر این تصمیم ترامپ تغییر کند، محاسبات تلافی‌جویانه ایران را می تواند تمام ‌معادلات منطقه خلیج فارس را دگرگون سازد.

ایران پس از بمباران احتمالی تأسیسات زیربنایی خود و شکست احتمالی پروژه بازدارندگی اش، ممکن است از هدف‌گرفتن زیرساخت‌های عربستان و دیگر همسایگان خلیج فارس خودداری نکند.

بااین‌همه، حمله به زیرساخت‌های ایران قماری عظیم با اقتصاد جهانی است؛ اقدامی که نه ضرورتاً عاقلانه است و نه روشن که ترامپ جسارت اجرای آن را داشته باشد.
علی ایحال،‌سرنوشت این بحران یعنی ‌جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران، همچون مسیر سیاسی پر اشتباه ترامپ، همچنان با محاسبات اشتباه رقیبان دمکراتش گره خورده است تا شاید جو بایدن ی ضعیف و نحیف سرکار بیاید و دوباره فضا برای تندرو های جمهوری خواه در آینده مهیا گردد!!؟.

‌