بدنبال ملاقات غیر رسمی نماینده ی ایران در سازمان ملل متحد با ایلان ماسک ؛

تقویت دیپلماسی و تنش زدایی از سیاست خارجی بهترین رویکرد و سیاست است

علی کریمی پاشاکی ــ روزنامه نگار__قبل از انعقاد کلام ، اعلام میدارم که چقدر خوب شد که اکثریت شرکت کنندگان انتخابات ریاست جمهوری دوره ی چهاردهم ، به دکتر مسعود پزشکیان رأی دادند و ایشان به عنوان رئیس جمهور ایران انتخاب شد. وقتی بیشتر متوجه اثرات مثبت و خوب این انتخاب می شویم که بدانیم […]

علی کریمی پاشاکی ــ روزنامه نگار__قبل از انعقاد کلام ، اعلام میدارم که چقدر خوب شد که اکثریت شرکت کنندگان انتخابات ریاست جمهوری دوره ی چهاردهم ، به دکتر مسعود پزشکیان رأی دادند و ایشان به عنوان رئیس جمهور ایران انتخاب شد.
وقتی بیشتر متوجه اثرات مثبت و خوب این انتخاب می شویم که بدانیم با رأی به پزشکیان هم در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ، نتانیاهو ، اسرائیل و تمام تندروهای جهان را که برای اعلام مواضع و سخنرانی موافق جنگ رئیس جمهور ایران لحظه شماری می کردند تا به سران کشورهای حاضر در این مجمع مهم و اثرگذار بگویند که این همان جمهوری اسلامی ایران جنگ طلب است که دکتر پزشکیان با نطق متین و منطقی و همراه با تشویق به صلح و همزیستی مسالمت آمیز و شرافتمندانه با تمام دنیای پیرامونی ، نقشه نتانیاهو ، اسرائیل و تمام تندروهای آمریکا را نقش بر آب کرد.
اساسا دیپلماسی و سیاست خارجی واقعی و بدور از تنش و شعار زدگی و مبتنی بر تأمین منافع ملی ایران ، بهترین سیاست است.
رئيس جمهور پزشکیان در همین مدت کوتاه قبل از بعد از به قدرت رسیدن در سخنان متعدد و مختلفی مضامين دقيقي براي تعامل در سياست بين‌المللي و منطقه‌اي ايران مطرح کرده‌ و مي‌کنند، اما همه مي‌دانيم اين مضامين زماني مي‌توانند عملياتي و ثمر بخش باشند که به قول ما روزنامه نگاران ،پيوست سياسي – بين‌المللي و به قول اهل سياست و مدیران اجرایی سیاسی و دیپلماتیک نقشه راهي براي آن در نظر گرفته شده باشد.
براي تحقق اين رويکرد دستگاه ديپلماسي بايد گام‌هاي اساسي و مهمي بردارد و سياست‌گذاري دقيقي در ميادين ميني که در چهار دهه گذشته ايجاد شده داشته باشد.
در اولين گام دستگاه ديپلماسي بايد از تله
شعار زدگي مزمن داخلي فاصله بگيرد و تمام تلاش و مساعی خود را متوجه تحقق معيارهاي بين‌المللي حاکم بر تعاملات جهاني نمايد.
اولويت‌بندي در سياست خارجي زماني مي‌تواند مد نظر قرار گيرد که ما بين اهم و مهم و خوب و بد ،حق انتخاب داشته باشيم.
لذا نمي‌توانيم ادعا کنيم و بگوييم درصدد ممانعت از اجماع جهاني عليه خود هستيم که در واقع اين خودفريبي محض است.
بايد بپذيريم که اجماع وجود دارد و‌‌ عيني و قابل مشاهده است و تأثيرات و جاي پاي خود را در تمام ارکان و زمينه‌ها ،گذاشته و ثبت نموده است.
بنابراين تحقق سياست دستگاه ديپلماسي مبني تنش زدایی فعال و فراگير در اين فضا و با شرايط فعلي امکان پذير نيست و مديريت تخاصم با آمريکا فاقد راهکار اجرايي است.
علت اين وضعيت هم گرفتار شدن در چنبره و تارهاي عنکبوتي است که بسياري از آنها ناشي از بي‌تدبيري در اکثر دولت‌ها اعم از اصولگرا و اصلاح طلب بوده است.
مضاف بر اين گره خوردن سياست خارجي به جريانات بلوکي داخلی اصولگرا و اصلاح طلب و پايداري بر خلاف اساسنامه وزارت امور خارجه و به تبع آن حاکميت دادن نوبتی به باندهاي نيويورکي، اروپايي و خاورميانه‌اي است که خود به خود در داخل خود وزارتخانه منجر به دو قطبي، تنش، رقابت و حتي تخريب مي‌شود، نتيجه آن به ارث بردن دستگاه سياسي است که فاقد انرژي مثبت، کارايي و کارآمدي و دگرگوني يا همان تحول است.
دولت چهاردهم اگر بخواهد در ايجاد رفاه و معيشت و تغيير مشهود در زندگي و اقتصاد تحولي ايجاد کند، کار را بايد از بازنگري در ساختار، اساسنامه و رويکرد دیپلماتیک و سياست خارجي و بازکردن گره‌های اصلی و اساسی شروع کند که یکی از آنها حل و فصل موضوع تخاصم با آمریکا می باشد.

در اين رابطه غور و غوص در محورهاي ذيل قابل امعان نظر است؛

۱ــ بپذيريم که نمي‌توانيم تک بعدي و يکجانبه قوانين بين المللي، سازمان‌ها و نهادهاي بين‌المللي را ناديده بگيريم، به اصطلاح دور بزنيم، وارد چالش شويم و در نهايت مبارز بطلبيم.

۲ــ کشورهاي همسايه اعم از دوست و بي‌طرف و معارض نمي‌توانند و نمي‌خواهند تا زماني ما به جامعه جهاني نپيوسته‌ايم با ايران رابطه خاص و تعاملي داشته باشند.
۳ــ موضوعات و بحران‌هاي منطقه‌اي که قدرت‌هاي جهاني و سازمان‌هاي بين‌المللي نسبت به آنها حساس و دخالت دارند، در صورت عدم حل و يا خروج بموقع ما از بحران، فرسايشي و آسيب پذير مي‌شوند و سرنوشتي خوبی همانند تجارب تخاصمات مختلف در نقاط متنوع دنیا پيدا نمي‌کنند.
۴ــکشورهاي عربي چه در سطح اتحاديه عرب و چه شوراي همکاري خليج فارس و چه سازمان همکاري اسلامي در مورد سياست ايران در حوزه عربي و منطقه‌اي انتقاد دارند و مخالف اين رويکرد هستند. اين سياست بايد آسيب شناسي شود. چين و روسيه را هم بايد به اين مجموعه اضافه نمود.

۵ــ تحريم‌ها و هزينه‌اي که تحميل نموده بيش از هزينه جنگ و حتي چندبرابر آن است. اين قدر به تحريم افتخار نکنيم و آن را
دستاورد ندانيم.
خروج از تحريم، ساز و کار خاص خود را دارد و نياز به شجاعت و از‌خودگذشتگي دارد.

۶ــ بزرگ‌ترين اشتباه دستگاه ديپلماسي رويکردي است که مي‌خواهد سياست منطقه‌اي را در اروپا و آمريکاي لاتين هم پياده و اجرا نمايد.

۷ــ خروج از سياست متوازن نظام و انقلاب اسلامي مبتني بر نه غربي و نه شرقي و جانمايي اعتماد و اتکا و نزديک شدن غيرمتعارف به غرب و شرق و حاکم شدن سياست افراط و تفريط ،امروز امنيت ما در مرزهاي غربي، شرقي، شمالي و جنوبي به خطر انداخته است.
نگاه واقع بينانه مي‌گويد چين و روسيه و بريکس و شانگهاي جزئي از نظم و حاکميت نظام بين‌المللي سياسي و اقتصادي هستند و بدانيم حتي خود حکومت آمريکا عضوي از اين نظام درهم تنيده است که کارتل‌ها و تراست‌ها و بانک جهاني و صندوق بين الملل پول و شرکتهاي نظامي و تسليحاتي بر آن حاکم هستند. چرا اين اندازه خوش بينانه معتقديم و فکر مي‌کنيم نظام آمريکا درحال فروپاشي است و يک قطب و بلوک جديد درحال شکل‌گيري است.
اگر آمريکا صرف نظر از دولت‌هاي حاکم در کاخ سفيد درحال فروپاشي است در اوکراين و درياي چين چه مي‌گذرد؟

علی ایحال ، بر اساس روایت های اعلام شده ی غیر رسمی دیدار غیررسمی ایلان ماسک ،عضو غیررسمی کابینه آینده ی دونالد ترامپ با نماینده ی ایران در سازمان ملل متحد واقعاً می تواند شروع خوبی برای میدان دادن به دیپلماسی و روی آوردن به تنش زدایی با رعایت استراتژی عزت، حکمت و مصلحت باشد.
بایستی رئیس جمهور پزشکیان و سایر دست اندرکاران در کشور از این فرصت خوب به نحو احسن مورد استفاده ی بهینه برای تامین منافع ملی ایران خواهد بود.
باور دارم ، فقط آدم ها و سیستم های دارای استدلال ،منطق و اعتماد به نفس قادر خواهند بود تا چالش ها و موانع موجود را با گفت و گو و مراودات دیپلماتیک به فرصت هایی برای توسعه و پیشرفت برای ممالک خود و تأمین و تقویت صلح در عرصه ی بین‌المللی تبدیل نمایند.از این رو اقدام نماینده ی ایران در سازمان ملل متحد را در راستای اقدامات خوب برای تأمین منافع ملی ایران بدانیم و از آن استقبال کنیم.