برای یادآوری فداکاری ها و مظلومیت زنان ؛

مادر، تمام بهشت من است

برای زنان، مظلوم ، فداکار و محروم از حقوق انسانی و شهروندی سرزمینم/

علی کریمی پاشاکی_ روزنامه نگار__اپیزود اول ــزنان خسته از نابرابری و ظلم مضاعف همه جانبه

همیشه از دیدن زنانی که خستگی از چهره‌شان هویداست، در کوچه و خیابان، غمگین و افسرده می‌شوم و دلم می‌گیرد.
زنانی که انگار غم عالم را در سینه دارند و خستگی دنیا را در چهره …

ظاهرشان ساده است و صورتشان روحی ندارد …

گرچه هیچگاه جسارت این را نداشته‌ام که سئوالی از آنان بپرسم، اما دانستن دلیل این همه غمگینی، خستگی و ناشادابی چندان سخت نیست….
از کودکی که گریان دنبال مادر حرکت می‌کند و امان مادر را با بهانه‌هایش بریده، بگیر ، تا نگرانی بابت همسرش که به دنبال روزی در گوشه‌ای از این شهر، مشغول تلاش است، و به فکر چگونگی گذران زندگی معیشتی در این روزگار وانفسا و بسیار سخت و کلنجار رفتن با این اندیشه که او چه تدبیر کند تا گوشه‌ای از زندگی را در کمک به همسرش بگیرد!…

برای بسیاری از زنان سرزمینم و بویژه این دسته از زنان هیچ روزی، « روز زن» نیست، و همه روزهای سال برایشان روز رنج و کار و خستگی و مشقت است…..

امیدوارم ،روزی بیاید که حداقل لبخندی ملایم بر چهره این دسته از زنان مظلوم وطنم که تعداد شان کم هم نیست ،ببینم و همه روزهای سال برایشان «روز زن‌» باشد با داشتن حقوق انسانی و شهروندی استاندارد و زندگی شرافتمندانه با عشق ورزیدن به همسر و فرزندانشان….

 

اپیزود دوم ــ

ساختن دنیای زیبا برای فرزندان در میان این همه رنج و مشقت و ظلم و نابرابری جنسیتی از زن، مادر ساخته است

 

نظافتچی ساختمان یک زن سختکوش و جوان است که هر هفته همراه دخترک ۵-۴ ساله‌‌اش برای نظافت می‌آید.
امروز درست جلوی واحد ما صدای
تِی کشیدنش قاطی شده بود با گپ زدنش با دختر بچه اش …
پاورچین، بی‌صدا، کاملا فضول!
رفتم پشت چشمیِ درب، دختر بچه را نشانده بود روی یک تکه موکت روی اولین پله‌.

بچه گفت:
مامان ،بعد از اینجا کجا می‌ریم؟
مادر پاسخ داد:
امروز دیگه هیچ‌جا.
شنبه‌ها ،روز خاله‌بازیه …
کمی بعد دختر بچه می‌پرسد:
فردا کجا می‌ریم؟
مامان با ذوق جواب می‌دهد: فردا صبح می‌ریم اون‌جا که یه بار من رو پله‌هاش سُر خوردم!
دختر بچه، از خنده ریسه می‌رود.
مامان می‌گوید:
دیدی یهو ولو شدم؟
دختر بچه گفت:
دستتو نگرفته بودی به نرده می افتادیا!…
مادر همان‌طور که تِی می‌کشد و نظافت می کرد، نفس نفس زنان می‌گوید:
خب من قوی‌ام.
دختر بچه:
اوهوم …
یه روز بریم ساختمون بستنی.
مامان می‌گوید:
که این هفته نوبت ساختمون بستنی نیست.
نمی‌دانم ساختمان بستنی چیست. ولی در ادامه از ساختمان پاستیل و چوب‌شور هم حرف می‌زنند.
بعد دختر بچه یک مورچه پیدا می‌کند …
دوتایی مورچه را هدایت می‌کنند روی یک تکه کاغذ و توی یک گلدان توی راه‌پله پیاده‌اش می‌کنند که “بره پیش بچه‌هاش و بگه منو یه دختر مهربون نجات داد تا زیر پا نمونم”
نظافت طبقه ما تمام می‌شود؛ مادر و دختر ،دست هم راه می‌گیرند و همین‌طور که می‌روند طبقه پایین درباره آن‌دفعه حرف می‌زنند که توی آسانسور ساختمانِ بادام‌زمینی گیر افتاده بودند….

مزه‌ی این مادرانگی ،کامم را شیرین می‌کند..
ساختن دنیای زیبا وسط این همه سختی ، رنج ، مشقت و زشتی‌ها از زن ، مادر ساخته است .

 

اپیزود سوم ــ
مادر من ،تمام بهشت من بود

 

هرگز یادم نمی رود سال چهارم دبستان مدرسه شهریار روستای مان پاشاکی را ، معلم آن سال ما زنده یاد مرتضایی ، از اهالی خوب مردم لشت نشای رشت بود.
آقای مرتضایی در زمره ی آندسته از معلمانی بود که هیچ وقت از خاطره من نرفته و همیشه دوست شان داشتم.
ایشان در آن سالها با منش و رفتار محبت آمیز شان و بعد که به شناخت رسیدم یعنی بزرگتر شدم ، فهمیدم ، همانند زنده یاد صمد بهرنگی ، خیلی وارسته و متواضع و فعال سیاسی بود.
یاد و خاطره اش همیشه جاودانه خواهد ماند چون دست آخر هم در مبارزه برای ایجاد تحولات مثبت و تأمین زندگی شرافتمندانه برای مردم کشته شد.
روزی سر کلاس مسئله ای را طرح کرد و خواست میزان درک اجتماعی و شناخت دانش آموزان را در ارتباط با مقوله ی «مادر » بسنجد.
البته هیچ اشاره ای نکرد ،ولی گفت هر دانش آموزی بتواند مقداری «خاک بهشت » را بیاورد ،از نظر او سال چهارم را قبول است.
خیلی از دانش آموزان و از جمله بنده با خودم کلنجار رفتیم،ولی چیزی از این همه فکر کردن، چیزی عایدمان نشد.
چون فرصت داشتیم ،مجبور شدم موضوع را با پدرم در میان بگذارم و ایشان به موضوعی اشاره کردند که همیشه به ما و اطرافیان گوشزد می کردند و آن اینکه بهشت در اعمال آدم ها است و استعاره ی ایشان این بود که بهشت به علت صفات خوب مادران، در زیر پای مادران است.

همین نکته مهم باعث شد تا به جایی که همیشه مادرم در آن برای جدا کردن جو از شلتوک در انبار برنج ( کندوج) می ایستاد ،رفتم و و درست از زیر پای ایشان ( مادر) مقداری خاک در درون پارچه کوچک و کهنه ریختم و به مدرسه بردم .
سر کلاس تقریباً کسی نتوانسته بود کاری انجام دهد.
وقتی آقای معلم آمد و از دانش آموزان خواست که چه کسانی توانسته‌اند مقداری خاک بهشت را بیاورند، همه‌ی کلاس در سکوت محض فرو رفت.
بنده با شک و تردید و با توجه به اینکه می دانستم آقای مرتضایی معلم مهربانی است ، دستم را بالا بردم و به پای تخت سیاه معروف کلاس حاضر شدم.
قبل از رفتن برخی از همکلاسی ها مرا منع کردند که ول کن علی، آبروی ما را نبر.
آقای مرتضایی پرسید چگونه این مقدار خاک بهشت را پیدا کردی؟
گفتم، اجازه ، آقای‌ معلم، این مقدار خاک را از زیر پای مادرم جمع کردم ،چون پدرم می گوید ؛
بهشت زیر پای مادران است…..