نباید فکر، اندیشه و نقد زیر زمینی شود/«««نعره هیچ شیری، خانه چوبی مرا خراب نمی کند، من از سکوت موریانه ها می ترسم»»»

علی کریمی پاشاکی ــ روزنامه نگار__نباید بگذاریم فضای جامعه ما به گونه ای باشد که خدای ناکرده، فکری، اندیشه ای و نقدی ،زیر زمینی شود.
پرسش و نقد از بین نمی رود و اگر نگذاشتیم بروز و ظهور پیدا کند به ناچار زیر زمینی می شود و این قطعا به نفع جامعه نیست. بگذارید فضا بازتر شود و آن کس که سوال و نقد دارد، آن را مطرح کند، زیرا در سایه برخورد اندیشه های مختلف است که
می توانیم به رشد ، پیشرفت و توسعه دست یابیم.

دو دسته از سخنان است که ممکن است به ذائقه ی برخی خوش نیاید و شنیدن آن را برنتابند،
اول انتشار افکار متفاوت و دوم نقد صاحبان قدرت.
در میان افراد بدون پشتوانه فکری، عده ای از انقباض فضای فرهنگی دفاع می کنند، آنان هر سخن خلاف اندیشه و فکر خود را ضدیت با همه چیز و کس معنا می کنند و با این برداشت انحرافی و غلط، خواستار جلوگیری از تشکیل انواع جلسات فکری می شوند و دفاع از فکر و اندیشه ای را تنها از این طریق ممکن می دانند که سخنان مخالف به گوش مردم عادی جامعه نرسد و مردم اساسا هیچ سخن متفاوتی را نشوند.
در حالی که دانشمندان و عالمان پرمایه و زمان شناس ، هرگز از طرح اندیشه مخالف نمی هراسند و با پاسخگویی به شبهات و مواجهه فکری با اندیشه های دیگر، بر غنا و قوت اندیشه ها، تفکرات و اعتقادات خود می افزایند.

زنده یاد علامه مرتضی مطهری در توصیف این جریان انقباض گرای دینی  چنین می نویسد:
« هر مکتبی که ایمان و اعتقادی به خود ندارد، جلوی آزادی اندیشه و آزادی تفکر را می گیرد. این گونه مکاتب ناچارند مردم را در یک محدوده ی خاص فکری نگه دارند و از رشد افکارشان جلوگیری کنند.
همه باید آزاد باشند که حاصل اندیشه ها وتفکرات اصیل شان را عرضه کنند.»

گروه دومی که حرف مخالف را بر نمی تابند، برخی اصحاب قدرت هستند که مخالفان و منتقدان را بر نمی تابند.
این دسته از اصحاب قدرت و حاکمان،تمایل دارند انتقاد بر جایگاه قدرت آنان وارد نشود و دست شان برای هر اقدامی باز باشد.
اما نظام های سیاسی کارآمد، از جمله به این دلیل کارآمد محسوب می شوند که نه تنها در مقابل انتقادها و اعتراض های دیگران مقاومت نمی کنند بلکه به استقبال آن هم می روند و با همین ساز و کار، به تصحیح تدریجی و تکامل و توسعه ی نظام خود می پردازند.
به تعبیر زنده یاد دکتر علی شریعتی، دلیل عدم وقوع انقلاب در جوامع غربی، « به سر عقل آمدن سرمایه داری» و جدی گرفتن انتقادهایی بود که کمونیست ها مطرح کرده بودند و این قدرت هاضمه نظام های سیاسی کارآمد را نشان می دهد که همه ی انتقادها و اعتراض ها را مورد توجه قرار می دهند و آن را به وسیله بقا و تداوم حیات خود تبدیل می کنند.
در« نظام پیشنهادها» که ساز و کاری برای کارآمد کردن کارگاه ها ،سازمانها ، ادارات و حتی نظام سیاسی محسوب می شود، صاحبان صنایع و مدیران دولتی و مسئولان سیاسی، بودجه ی مستقلی را به این امر اختصاص می دهند تا به اشکال و ایراد کار خود پی ببرند وبا اصلاح آنها، بر کار آمدی ساز و کار و افزایش بهره وری سیستم خود بیفزایند.
آیا مناسب است در شرایطی که دیگران هزینه می کنند تا انتقاد بخرند، ما از طرح رایگان انتقادها و اشکالات از سوی دیگران بهراسیم؟
یقینا ضغف ها و نارسایی هایی که پنهان می مانند، از درون، یک سیستم و یا مجموعه را تضعیف خواهد کرد، در حالی که طرح علنی انتقادهای مبتنی بر تفکر و اخلاق و اعتراض های مسالمت آمیز و مدنی، بر دوام هر سیستم و نظام حکمرانی خواهد افزود.
در خاتمه لازم میدانم این مهم را به عنوان یک نتیجه گیری از مقوله نقد و نقادی و ایجاد و تشویق فضای نقد و نقادی تأکید کنم که
«نعره ی هیچ شیری، خانه چوبی مرا خراب نمی کند، من از سکوت موریانه ها می ترسم.»

ایام عزت مستدام