نگاهی کوتاه به فرآیند مذاکرات ایران و آمریکا ؛
علی کریمی پاشاکی ــ روزنامه نگار__قبل از انعقاد کلام لازم میدانم یادآوری کنم که در درجه اول در سطح تصمیم سازان و تصمیم گیران کشور صددرصد باید در نهایت همگرایی ، هم افزایی ، اتحاد کامل در مورد اتخاذ هر سیاست و استراتژی وجود داشته باشد و بشدت از تفرقه و تشتت هم پرهیز شود و هم نباید اختلاف نظر ها و سلیقه های مسئولان به سطح جامعه کشیده شود.
در ادامه نیز با هم افزایی به شیوه مدیریت مذاکرات تمرکز شود تا دشمن بداند که با یک ایران واحد و متحد طرف است.
در ضمن همگی ضرورت دارد تا بدانیم که منطق مذاکره یعنی امتیاز گرفتن و امتیاز دادن همگن و برابر و صد البته تأمین کننده منافع ملی و حافظ تمامیت ارضی کشور است.
بقول یکی از صاحب نظران دلسوز ملک و ملت ، باید بپذیریم که در دنیا نه دوست دائمی و نه دشمن دائمی همچنین نه جنگ دائمی و نه صلح دائمی داریم. آنچه که داریم و بایستی برای آن همه گونه فداکاری و از جان گذشتگی بکنیم منافع ملی دائمی و حفاظت از تمامیت کیان ایران عزیز می باشد که برای تمام ایرانیان دائمی و همیشگی است.
با این استراتژی نه با مشکل مواجه می شویم و نه اینکه دشمن می تواند زیاده خواهی های خود را به ما تحمیل کند.
همچنین در چنین جنگ ها و درگیریها باید زمان شناسی و استفاده از امتیازات ، ظرفیت ها و پتانسیل های سوقالجیشی و دیگر برتری ها ، به موقع و در بهترین شرایط مورد استفاده قرار گیرد تا بهرهوری از فرآیند مذاکره ، بهرهوری حداکثری و معقول باشد.
و اما فرصت های پیش روی ایران و وضعیت جنگ غیر قانونی آمریکا علیه ایران
واقعیت های ملموس در تمام زمینه ها نشان می دهد که کشور عزیز ما ایران
و تمام ما ایرانیان ،
یکی از پیچیده ترین و مهمترین روزهای تاریخ خود را می گذرانیم.
ایرانیان بدون کوچکترین تعارفی توانسته اند در نبردی و پر خسارت هم از نظر نیروی انسانی و هم از نظر خسارت به زیرساختهای مختلف ، ترامپ یاغی ، خودشیفته و از خود راضی بد مست را که آمده بود هست و نیست ایران و ایرانیان را به یغما ببرد به عقب برانند و مانع تحقق رویاها و توهمات وی شدند و اکنون هم بدرستی و با منطق نگران چگونگی انجام مذاکره با دشمن آمریکایی هستند تا شاید با انجام مذاکره ای واقعی ، شرافتمندانه و تأمین کنندهی منافع ملی دائمی در چارچوب گرفتن و دادن امتیاز به پایان قطعی جنگ و در ادامه شاید به صلحی پایدار دست یابند.
در ایران تقریباً سه نوع نگرش در ارتباط با جنگ، مذاکره در ارتباط با دشمن بدعهد آمریکایی وجود دارد.
اما آنچیزی که در این سه نوع نگرش مشترک است این موضوع مهم است که نباید تسلیم زیاده خواهی و شرایط دشمن شد و همچنین حفظ و حراست از تمامیت ارضی و تأمین منافع ملی و دائمی ایران از مشترکات تمام ایرانیان است، این سه نوع نگرش عبارتند از:
۱ــ مذاکره با دشمن بد عهدی چون آمریکا برای بخشی از افکار عمومی و مردم ایران نسبت به آن مطلقا دیدگاه مثبتی ندارند، تجربه بدعهدی های گذشته دشمن این پیش فرض را ساخته که از درون مذاکره خیری در نمی آید، این دسته از هموطنان هزینه مقاومت و جنگیدن را به مراتب از هزینه مذاکره و تفاهم و یا توافق احتمالی کمتر می دانند و تأکید دارند که با این روش میتوان امریکا را از منطقه خلیج فارس خارج کرد .
۲ــ بخش دیگری از مردم و افکار عمومی جامعه ایران نگاه متفاوتی دارند، آنها به برخی سیاست و برنامه ها در حوزههای داخلی و منطقهای و بینالمللی در ارتباط با آمریکا و…را از پایه و اساس، سیاست ، برنامه و ایده هایی تنش زا و پرهزینه می دانند که نه تنها نتوانسته بازدارندگی برای ایران ایجاد کند، بلکه تداوم آنها دست آخر به برخورد های فیزیکی و جنگ غیر قانونی آمریکا علیه ایران منتهی شده است.
این دسته از مردم و افکار عمومی داخلی، تجدید نظر ، عبور از همه یا بخشی از این نوع سیاست ها را به صلاح کشور می دانند از این رو به شدت از هر نوع مذاکره ای منطقی ، شرافتمندانه و برابر که به جنگ با حفظ تمامیت ارضی و تأمین منافع دائمی ملی و ندادن امتیاز های آنچنانی پایان دهد استقبال می کنند.
۳ــ گروه سومی هم در میان مردم و برخی مسئولان کشور وجود دارند که معتقد هستند با توجه به شرایط، امکانات و مقدورات موجود نه می شود تا ابد جنگ را ادامه داد و نه می شود آنرا مدت زیادی مسکوت گذاشت و در همین حالت آتش بس و نه جنگ و نه صلح رها کرد، پس بهتر و عقلانی تر است تا دست برتر و برگ های برنده در اختیار ایران است، آنچه را که در میدان نبرد به دست آمده بر روی کاغذ تثیبت شود؛ و با مذاکره و توافق پایان قطعی جنگ بین ایران و آمریکا با لحاظ تأمین منافع دائمی ملی ایران رقم بخورد.
به واقع در خوشبینانه ترین حالت مذاکره با امریکا “خیر نسبی ” است که اگر به درستی و منطبق با منافع دائمی ملی پیگیری شود ،می تواند به نتایج مطلوبی بینجامد.
علی ایحال ،به نظر می رسد بر اساس همین استدلال سوم است که مذاکرات در حال دنبال شدن است و ممکن است به توافقی بینابین و قابل قبول منجر شود،
البته اگر زیاده خواهی های و قلدرمآبی دشمن آمریکایی اجازه بدهد!.
