ديپلماسي به جاي جنگ

بسم‌الله الرحمن الرحيم
⬅️ تفاوت زيادي وجود دارد ميان سخن رئيس ‌جمهور پزشکيان که در مورد نتيجه انتخابات رياست جمهوري آمريکا و پيروزي دونالد ترامپ گفت: «براي ما هرگز تفاوتي نخواهد داشت که چه کسي در انتخابات آمريکا پيروز شده، چرا که کشور ما و نظام ما به قدرت دروني خود با ملتي باعزت و عظمت متکي است. ما در توسعه روابط خود با ديگر کشورها به هيچ عنوان نگاه بسته و محدودي نخواهيم داشت» با سخن آن عضو کميسيون امنيت ملي و سياست‌ خارجي مجلس شوراي اسلامي که در همين زمينه و بعد از اعلام پيروزي ترامپ گفت: «به ترامپ قاتل و قمارباز مي‌گوئيم تا دير نشده سگ‌هاي سنتکام را از آسياي غربي جمع کن و برو بر بحران‌هاي عميق داخلي تمرکز کن. البته سگ‌ هاري که در منطقه رها کرديد خودمان دندان‌هايش را خواهيم کشيد»!
رئيس جمهور پزشکيان با سخن خود بر استقلال و عزت ملت ايران تأکيد کرد و راه را براي حل مشکلات بين‌المللي با پيمودن راه ديپلماسي باز گذاشت. اين روش، به نفع کشور و ملت و نظام است، راه را بر طمع‌ورزي دشمنان مي‌بندد و بهانه‌اي هم به دست کسي نمي‌دهد. آن نماينده که با ادبيات ديگري سخن گفت، علاوه بر اينکه هيچ مشکلي از کشور و ملت و نظام حل نمي‌کند، تمام راه‌ها را براي حل مشکلات مي‌بندد و اين امکان را نيز به دشمنان مي‌دهد که ملت ايران را با همين ادبيات مورد هجمه قرار دهند.
نمايندگان مجلس و هر شهروند ديگري اين حق را دارند که هرطور مي‌خواهند سخن بگويند ولي وقتي پاي منافع کشور و ملت و نظام در ميان است بايد کلمات و جملاتي را بکار ببرند که اولاً مشکلات جامعه را حل کنند و ثانياً زمينه را براي ضربه زدن‌هاي بعدي دشمن به منافع ملي ما فراهم ننمايند. انتقاد کردن حق همه ازجمله نمايندگان مجلس است ولي فرق زيادي وجود دارد ميان انتقاد و دشنام. در عرف بين‌الملل براي سخنان دولتمردان و نمايندگان مجلس و مسئولين قضائي کشورها حساب ويژه‌اي باز و کلمات و جملات آنها را براي موضوعات مختلف سند قلمداد مي‌کنند و مورد استناد قرار مي‌دهند. به همين دليل است که آنها براساس مباني سياسي مرتبط با منافع ملي کشورشان صحبت و قاعدتاً کلمات و جملات را حساب‌شده انتخاب مي‌کنند. بنابراين، اگر يک نماينده مجلس با يک عضو قوه مجريه و يا يک قاضي مي‌خواهد درباره مسائل بين‌المللي سخن بگويد بايد قبل از هر چيز به معاني و مفاهيم و حتي الزامات کلمات و جملاتي که انتخاب مي‌کند توجه نمايد و با سنجش به عواقب و عوارض مترتب بر آنها سخن بگويد.
در ميان فعالان سياسي جامعه ما عده‌اي تصور مي‌کنند همه چيز را با قوه قهريه و جنگ بايد حل کرد يا به پيش برد. اين تفکر جنگي در هيچيک از منابع عقلي، عرفي، مذهبي و بين‌المللي جايگاهي ندارد. اينکه مسئولان نظام جمهوري اسلامي همواره افتخار مي‌کنند که ايران هرگز در هيچ جنگي پيشدم نبوده ولي هر وقت حمله‌اي به ايران شد مردم اين کشور با عزمي راسخ به دفاع برخاستند و دشمن را پشيمان کردند، به همين معناست که جنگ‌طلبي در اينجا نه در عمل و نه در حرف و شعار جايگاهي ندارد. بنابراين، عناصري که داراي تفکر جنگ‌طلبي هستند و تصورشان اينست که تمام راه‌ها بايد به جنگ ختم شود، نبايد به جايگاه‌هاي تصميم‌سازي و تصميم‌گيري در مجموعه حکمراني راه پيدا کنند. وجود چنين افرادي در اين جايگاه‌ها خطرآفرين است. کسي نمي‌تواند مانع برخورداري اين افراد از چنين تفکر خطرناکي باشد ولي اين حق عموم مردم است که اجازه ندهند آنان به جايگاه‌هاي سرنوشت‌ساز تصميم‌سازي و تصميم‌گيري راه پيدا کنند. تمام مباني عقلي، عرفي، مذهبي و بين‌المللي حکم مي‌کنند مسائل کشور با توسل به ديپلماسي حل شوند و بنيه نظامي همواره براي دفاع از کشور تقويت گردد تا در زمان ضرورت مورد استفاده قرار گيرد.