پروژهسازیهای دقیقهنود؛
اعلام اخیر شهرداررشت درباره اتصال میدان نبوت به درفک و گلزاران درست در آستانهی انتخابات شورای شهر بیش از آنکه نشانهای از برنامهریزی آیندهمحور باشد، یادآور همان الگوی تکراری مدیریت شهری در رشت است: اقداماتی شتابزده در دقیقهی نود، با رویکردی بخشی و واکنشی که از حل ریشهای مسایل شهری فاصله دارد؛ الگویی که معمولا در ماههای نزدیک به انتخابات پررنگتر میشود.
به گفتهی شهردار، این پروژه با امکانات شهرداری درحال اجراست و قرار است موقتا بار ترافیکی بلوارشهید قلیپور و مسیرهای اطراف کوی حسینی را کاهش دهد. پیش از این نیز طرح بازگشایی مسیر میدان سرگل تا سعدی مطرح شده بود. اما مساله فقط«باز کردن چند مسیر» نیست؛ داستان رشت بسیار قدیمیتر و عمیقتر از چند پروژهی مقطعی است.
واقعیت اینست که رشت سالهاست با مشکلاتی روبهروست که نهتنها حل نشدهاند بلکه بهواسطه فقدان مدیریت پایدار، به اَبرچالشهای شهری تبدیل شدهاند؛ ترافیک، پسماند، ضعف در حملونقل عمومی، توسعهنیافتگی شبکهی معابر و آشفتگی در ساختار اجرایی شهرداری، پدیدههایی تازه نیستند بلکه محصول سالها بیعملی و سیاستزدگی مزمن در مدیریت شهریاند.
شهردار فعلی با سابقهی سهسالهی حضور در بدنهی شهرداری، بهخوبی میداند که باز کردن چند مسیر و سبکسازی موقتی ترافیک، نه راهحل بحران ترافیک رشت است و نه پاسخی برای دههها سومدیریت.
با این حال همچنان به پروژهسازیهای بیاثر و اقدامات موقتی تن داده است؛ مُسکنهایی کوتاهمدت که بیشتر شهرداران ادوار اخیر نیز بدون برنامه جامع و یکپارچه، هربار با پرهزینهترین طرحها تکرارشان کردهاند بیآنکه مشکلات رشت ریشهای حل شوند یا سیمای شهر از آشفتگی نجات یابد.
