از ستاد پزشکیان تا صندلی‌های مدیریتی

در آستانه سفر رئیس‌جمهور به گیلان، شاید بد نباشد برخی پرونده‌های مدیریتی استان دوباره روی میز افکار عمومی قرار بگیرد؛ نه برای متهم کردن کسی، بلکه برای پاسخ به چند سؤال ساده.
عبدالرضا ابراهیمی، رئیس ستاد انتخاباتی مسعود پزشکیان در گیلان و از چهره‌های اصلاح‌طلب استان، پس از انتخابات به مدیرعاملی شرکت سیمان خزر رسید؛ انتصابی که طبیعتاً می‌تواند درباره نسبت میان سابقه سیاسی و مسئولیت اجرایی، پرسش‌هایی ایجاد کند.
اما ماجرا ظاهراً به اینجا ختم نمی‌شود.
شائبه حضور برخی نزدیکان خانوادگی او در مناصب مدیریتی نیز مطرح است؛ از برادری که گفته می‌شود به جایگاه مدیریتی در حوزه میراث فرهنگی و گردشگری رسیده تا شایعه همسر برادرش که انتصابش در جایگاه بخشداری، در صورت صحت این سؤال را پیش می‌کشد: معیار، شایسته‌سالاری بوده یا صرفاً یک همزمانی قابل توجه؟
اگر جوانگرایی ملاک است، بسیار هم خوب؛ اما رزومه، سابقه اجرایی و معیار انتخاب جوانان تازه‌نفس کجاست؟
و سؤال مهم‌تر:
چرا صدای مطالبه‌گری برخی چهره‌هایی که پیش از انتخابات برای تغییر فریاد می‌زدند، پس از رسیدن دولت به قدرت این‌چنین کم‌رمق شده است؟
آیا سهم رأی مردم گیلان از تغییر، فقط در روز انتخابات تعریف می‌شود؟ تا یک خانواده و نزدیکانش صاحب پست و مقام شوند ؟
آقای پزشکیان؛
گیلان فقط مقصد سفر نیست.
مردم این استان حق دارند بدانند از آن همه وعده تغییر، سهم‌شان از شایسته‌سالاری دقیقاً کجاست؛ و چرا هرچه به صندلی‌های مدیریتی نزدیک‌تر می‌شویم، صدای بعضی مطالبه‌گران دورتر شنیده می‌شود؟
شاید سفر رئیس‌جمهور، فرصت مناسبی باشد برای پاسخ به همین چند سؤال ساده.