انسان بودن، حقوق برابر با مردان داشتن،بلوغ، دخترانگی، مادری، همسری، یائسگی ،مادربزرگ بودن فرآیند نگاه واقعی به زنان است

علی کریمی پاشاکی ــ روزنامه نگار

قبل از انعقاد کلام لازم میدانم یادآوری کنم که زمان آن رسیده است که از نگاه و اعتقادات بسته و محدود کننده ی غیر منطقی در ارتباط با زنان، دختران، مادران، همسران و مادر بزرگان این سرزمین دست برداریم و آنان را بعنوان یک انسان دارای تمام حقوق برابر با مردان بدانیم بدون کوچکترین فرق و تبعیضی.

مشکل زنان فقط زایمان سالم و بدون درد نیست زنان از دروان بلوغ، مادری، همسری تا یائسگی،‌مادربزرگی بایستی از حقوق انسانی بهره مند باشند…

صاحب نظران معتقدند، مشکل زنان ایران زمین فقط فرآیند داشتن زایمان بدون درد و سالم نیست.برخورداری از حقوق انسانی برابر با مردان در تمام زمینه ها اعم انتخاب شغل و…، موضوع مهم و قابل توجه به دوران بلوغ، دخترانگی، همسری، مادری، یائسگی و مادربزرگی بایستی در کانون بررسی، برنامه‌ریزی و تخصیص منابع اعتباری و اقدامات جدی حکمرانی مناسب قرار گیرد، تا زنان بتوانند نیروهای شاغل مؤثر، دختران، همسران، مادران و مادربزرگان سالم و خوبی برای جامعه باشند.
به عقیده صاحب نظران، موضوع زایمان زایمان سالم و بی درد با توجه به مشکلات سخت افزاری و اعتباری موجود و همچنین عدم ریسک پذیری نسل جدید پزشکان جوان نه شدنی است و نه مقرون به صرفه.
موضوع زایمان سالم و بدون درد در واقع پاک کردن صورت مسئله مشکل غامض ندیدن حقوق انسانی و اولیه زنان این سرزمین می باشد.شعاری که برخی بلاکر های تازه به دوران رسیده برای پایمال کردن حقوق اساسی زنان پیش کشیده‌اند تا باز هم با مرد سالاران متحد شوند برای ادامه تضییع حقوق زنان، دختران، مادران، همسران و مادر بزرگان این سرزمین، چون با وضعیت مالی موجود در کشور امکان تحقق این طرح یعنی زایمان سالم و بی درد، بدون توجه اساسی به حقوق اساسی زنان در تمام حوزه‌ها وجود نخواهد داشت.
باید بپذیریم که طرح هایی این چنینی فقط به یک دوره یعنی بارداری و حاملگی زنان محدود می‌شود این درحالی است که زن، دختر، مادر، همسر، مادر بزرگ بودن فقط به بارداری و حاملگی زن و زنان محدود نمی شود بلکه زن بودن از دوران بلوغ تا دوران یائسگی ادامه دارد.
زنان هم دختر، هم کارمند، هم پزشک، هم معلم، هم کارگر و… هم مادر، هم همسر و هم مادربزرگ هستند بایستی مسئولان ذیربط عنایت داشته باشند که در تمام این دوران زیست زنان، توجه به زنان در مباحث حقوق انسانی و اساسی بودجه ای و اعتباری ، در کجای برنامه ریزی و بودجه ریزی کشور قرار دارد؟!
چرا فقط زن حامله و باردار برای برخی مدعیان و مدیران ارزش دارد و زنان در دیگر عرصه ها و دوران زندگی پر مخاطره اعم از دوران بلوغ، دخترانگی، مادری، همسری همکاری، مادربزرگی در بودجه ها، قوانین و دادن امکانات مادی و معنوی از حقوق مسلم شهروندی تقریباً محروم هستند؟!
علی ایحال، به نظر می رسد که جامعه ایران بایستی از نگاه های بسته و ارتجاعی به زنان ایرانی و عدم توجه به حقوق اساسی و ‌همه جانبه زنان فاصله معنا دار بگیرد تا بتواند جامعه آبی پویا، توسعه کند و عاری از تبعیض و نا برابری بشود. یک دوره‌ای تمام مشکل زنان رعایت حجاب بود هم اکنون نیز تمام مشکلات زنان دارد به زایمان سالم و بی درد محدود می‌شود!! چرا مدعیان و برخی مدیران و برنامه ریزان، زنان را بعنوان انسان دارای حقوق برابر با مردان در تمام حوزه‌ها و بویژه در حوزه ی نظام سلامت بدون نگاه جنسیتی نمی بینند؟!.
باید قبول کنیم که زنان بعنوان نیمی از جامعه از دوران بلوغ تا یائسگی و… دارای حقوق اساسی و نیازهای مادی و معنوی مهم و قابل توجهی برای برخورداری از سلامت جسمی، حقوقی و معنوی می باشند که بایستی بطور جدی مورد توجه تصمیم سازان و تصمیم گیران کشوری و بویژه مسئولان حوزه ی نظام سلامت باشد.
اگر باز هم همانند گذشته، مسائل و مشکلات را مسکن وار، مقطعی و بدون راهکارهای علمی و عملی همه جانبه ببینیم، فقط اقدام به پاک کردن صورت مسئله کرده‌ایم و باید بدانیم با پاک کردن صورت مسئله، نه تنها مشکل را حل نمی کنیم بلکه ابعاد مشکل و مشکلات را پیچیده‌تر و غامض تر خواهیم کرد!!.

توسعه پایدار و همه جانبه بدون حضور زنان ممکن نیست

حضور موثر ، تاثیر گذار و درخشان زنان ایرانی در عرصه های فرهنگی و اجتماعی، اقتصادی، علمی، ورزشی و سیاسی برای همه اثبات شده است و ضرورت دارد با اهمیت دادن به حضور فعال زنان در تمام عرصه ها، آنان را در روند توسعه همه جانبه ،شریک مردان دانست، بدون کوچکترین فرق و تبعیضی.موفقیت های زنان این سرزمین در زمینه های علمی ، فرهنگی، اقتصادی،اجتماعی، سیاسی و ورزشی نشان از توانایی، ظرفیت و پشتکار کم نظیر آنها برای به رخ کشیدن توانایی های خود و افتخار آفرینی برای ایران عزیز است ولی با کمال تاسف ،بنا به برداشت های غیر منطقی و غیر علمی از این همه پتانسیل و ظرفیت بالا، کمترین استفاده می شود.
این مهم در شرایطی بوقوع پیوسته و جاری است که موضوع حقوق زنان ایران به یکی از موضوعات و مناقشات و بهانه های مورد توجه محافل بین‌المللی و مخالفان کشور تبدیل شده است و از هر اتفاق مناقشه برانگیزی در داخل مرزهای جغرافیایی کشور در حوزه ی زنان به عنوان وسیله ای برای فشار به کشور بهره می برند.
از قوه به فعل کردن روی توانمندهای بی بدیل زنان ایران در حوزه های اجتماعی، سیاسی، ورزشی، فرهنگی، علمی و اقتصادی و برجسته کردن این توانایی های زنان ایران زمین، نه تنها می تواند این تحرکات مخالفان را خنثی کند، بلکه می تواند به عاملی امید بخش برای بهبود جایگاه زنان ایران در زمینه های علمی، فرهنگی، اجتماعی، ورزشی، اقتصادی و سیاسی و مرتبط با توسعه و پیشرفت کشور تبدیل کند. باید به این نکته ظریف و بسیار مهم توجه کرد که پر رنگ کردن موفقیت های زنان در جامعه می تواند، امید به زندگی و نشاط اجتماعی و فردی را در دل کثیری از بانوان بزرگوار، فرهیخته و زحمتکش ایران زمین و سایرین ایجاد کند.
اگر این اصل مهم را بپذیریم که فعالیت های زنان کشور در تمام زمینه با رفع بسیاری از محدودیت های دست و پا گیر سلیقه ای و ایجاد روابط منطقی قانونی و نوسازی بسیاری از قوانین و روز آمد کردن آنها در حوزه ی زنان، موجب نشاط سرزندگی، پویایی و سلامت جامعه خواهد شد، بدون تردید ارتقای عرصه های فعالیت زنان در تمام حوزه ها به شکوفایی ایران زمین منجر خواهد شد.
پرداختن و اهمیت دادن به حضور فعال و تاثیر گذار زنان ، می تواند اعتماد به نفس زنان ایران به شدت بالا ببرد و آنان را در ساختن و شکوفایی ایران زمین همسنگ و یا حتی موثرتر از مردان گرداند. باید با تمام وجود و بر اساس واقعییات جهان پیرامونی حضور بانوان ایران زمین را باور کنیم، در غیر این صورت با توهمی به نام توسعه ایران روبرو خواهیم بود. همانطور که نمی توان بدون رعایت تمامی مولفه های زیست محیطی به توسعه پایدار رسید، به همان صورت نمی توان بدون در نظر گرفتن نیمی از جمعیت ایران به توسعه و پیشرفت رسید. تقویت ظرفیت حضور موثر زنان در مناسبات اجرایی، تقنینی و قضایی، علمی، فرهنگی، ورزشی، اقتصادی و اجتماعی، در واقع استفاده از ظرفیت های بالقوه و بالفعل کشور برای توسعه و پیشرفت است و غفلت از آن یعنی عقب ماندگی و تضعیف نشاط اجتماعی.