اهمیت سفر مهم رئیس جمهور پزشکیان به مصر

گروه سیاسی ــدولت چهاردهم با شعار وفاق ، آشتی و نزدیکی جریان های سیاسی داخل و همچنین گسترش مناسبات بین‌المللی و بویژه همسایگان و کشور های منطقه ی سوق‌الجیشی خاورمیانه منهای رژیم اسرائیل را در برنامه ریزی های حکمرانی خود قرار داده است و در این راه از هیچ تلاش واقع بینانه که بتواند منافع ملی ایران و ایرانیان را تأمین کند، کوتاهی نخواهد کرد.

اصولاً تمام تلاش و همت حاکمان بایستی بر چند محور استوار باشد تا بتواند هم رفاه و آسایش مردم خودشان و هم صلح و امنیت بین المللی تأمین و تضمین شود و آن محورها تلاش برای تأمین منافع ملی و همچنین برنامه ریزی و سعی برای تنش زدایی و همزیستی مسالمت آمیز و استقرار صلح با دول مختلف عالم
می باشد، به نظر می رسد ، دولت چهاردهم در این رابطه بعد از دولت های سازندگی ،اصلاحات و دولت تدبیر و امید پیگیر سیاست ارتباط هرچه نزدیک تر ایران با محافل بین المللی می باشد.

در این ارتباط ،عزیمت قریب‌الوقوع رئیس جمهور پزشکیان ، به مصر برای شرکت در نشست منطقه‌ای «دی ۸» اگرچه از منظر طوفان حوادث اخیر خاورمیانه اهمیتی خاص می‌یابد، اما اینکه او دومین رئیس جمهوری است که در تاریخ بیش از چهار دهه‌ای انقلاب اسلامی در قاهره حضور پیدا می‌کند، کافی است تا سمت و سوی نگاه‌های محافل مختلف دنیا را به میهمان عالیرتبه ی ایرانی کاخ «عبدالفتاح السیسی» بچرخاند.

پیش از این سیدمحمد خاتمی، رئیس دولت اصلاحات در سال ۲۰۰۳ به قاهره رفته بود و دیدار سیدمحمد خاتمی و حسنی مبارک رؤسای‌جمهوری وقت ایران و مصر، اولین دیدار میان رؤسای‌جمهوری مصر و ایران پس از ملاقات سادات و محمدرضا پهلوی در تهران در اکتبر ۱۹۷۷ بود.

می توان مدعی بود شروع مناسبات همه جانبه و آشتی استراتژیک و شکسته شدن قفل رابطه تهران و ریاض در اسفند ماه سال ۱۴۰۱ که چرخش از وضعیتی که در آن دو کشور صاحب قدرت در غرب آسیا به این اعتقاد رسیده بودند که می‌توانند با همکاری یکدیگر امنیت منطقه را تضمین کنند، در کنار واقعیت‌های بیرونی چون تحول در سیاست منطقه‌ای ایران در سال‌های پایانی دولت حسن روحانی و پس از آن، وضعیتی بود که می‌توانست مقدمه تغییر بزرگ در بطن مناسبات ایران – عربی از جمله رابطه تهران و قاهره قرار گیرد.

اینک قاهره در دوره ی دولت چهاردهم و ریاست جمهوری مسعود پزشکیان با ایرانی، مواجه شده که چاره‌ای جز اعتنا به دعوت همکاری آن در منطقه برای خود نمی‌بیند؛ ایرانی که با تأکید ویژه رئیس‌جمهوری صلح‌ دوست آن درهای رابطه‌اش با کشورهای منطقه را یکی پس از دیگری گشوده و سعی دارد عمق راهبرد سیاست خارجی‌ اش را به مناسباتی تحمیل کند که تا پیش از این امکانی برای نمایان شدن نداشت.